عملیات حرارتی حجمی
عملیات حرارتی حجمی مجموعهای از فرآیندهای حرارتی است که با هدف کنترل ریزساختار، کاهش تنشهای پسماند، بهبود قابلیت ماشینکاری و افزایش فرم پذیری فولاد در کل حجم قطعه انجام میشود.
هدف این گروه فرآیندها کاهش تنشهای داخلی، افزایش پایداری ابعادی، بهبود قابلیت ماشینکاری، افزایش شکلپذیری و آمادهسازی ریزساختار برای مراحل بعدی تولید است؛ در این ریزساختارها نابجایی ردیف شده و مقاومت به ضربه آنها به همین دلیل به شدت افزایش یافته است.
ریزساختار نهایی تابع نوع فرآیند و جنس فولاد بوده و میتواند از مارتنزیت تمپرشده تا ساختارهای فریتی-پرلیتی یا کاربیدهای کروی در زمینه فریتی متغیر باشد. انتخاب سیکل مناسب در یک عملیات حرارتی اصولی بر اساس ترکیب شیمیایی، ریزساختار اولیه و الزامات عملکردی قطعه انجام میشود.
مجموعه ما با بهرهگیری از کورههای مدرن و کنترل دقیق دما و زمان، خدمات عملیات حرارتی حجمی را برای انواع فولادهای کربنی، کمآلیاژ، ابزار و آلیاژهای مهندسی ارائه میدهد.
تمپر و تنشگیری (Tempering & Stress Relieving)
تمپر و تنشگیری از پرکاربردترین فرآیندهای عملیات حرارتی برای کنترل خواص مکانیکی و افزایش پایداری ابعادی قطعات هستند. تمپر معمولاً پس از سختکاری انجام شده و با تجزیه کنترلشده مارتنزیت، ترکیب مناسبی از سختی، چقرمگی و مقاومت به شکست را ایجاد میکند. ریزساختار نهایی فرآیند تمپر با توجه به دمای عملیات میتواند شامل مارتنزیت تمپرشده، بینیت تمپرشده یا ساختارهای پایدارتر با تنش داخلی کمتر باشد.
تنشگیری نیز با کاهش تنشهای پسماند ناشی از ماشینکاری، جوشکاری، برش حرارتی یا عملیات حرارتی قبلی، خطر اعوجاج و ترکخوردگی را در مراحل بعدی کاهش میدهد. این فرآیندها برای فولادهای ابزار، فولادهای قالب، فولادهای آلیاژی مهندسی و قطعات حساس با الزامات ابعادی دقیق کاربرد گستردهای دارند.
میزهای مونتاژ بزرگ که حجم بالای جوشکاری دارند نیز معمولا پیش از استفاده به منظور پایداری ابعادی و آزاد شدن تنشهای ناشی از جوشکاری تحت این عملیات قرار میگیرند. فرآیند تنش گیری ریزساختار را معمولا تغییر نمی دهد و فقط با آرایش مجدد نابجایی ها، تنش های موجود در قطعه را آزاد میکند.
آنیل (Annealing)
آنیل فرآیندی است که با هدف کاهش سختی، افزایش شکلپذیری، بهبود قابلیت ماشینکاری و حذف اثرات ناشی از کار گرم یا سرد انجام میشود. این عملیات در فولادهای کربنی، کمآلیاژ، ابزار و بسیاری از آلیاژهای مهندسی کاربرد دارد و اغلب به عنوان مرحلهای آمادهسازی پیش از ماشینکاری، شکل دهی سرد و گرم یا عملیات حرارتی نهایی مورد استفاده قرار میگیرد.
با توجه به نوع فولاد و سیکل انتخابی، ریزساختار نهایی میتواند شامل فریت و پرلیت درشتتر، ساختارهای تعادلی یا کاربیدهای پایدارتر باشد که موجب کاهش سختی و بهبود قابلیت برادهبرداری میشوند. کنترل دقیق نرخ سرد شدن در این فرآیند نقش تعیینکنندهای در دستیابی به خواص مورد نظر دارد.
اسفرودایزینگ (Spheroidizing)
اسفرودایزینگ یک عملیات حرارتی تخصصی است که عمدتاً برای فولادهای پرکربن و فولادهای ابزار سردکار به منظور بهبود ماشینکاری و آمادهسازی برای سختکاری نهایی انجام میشود. در این فرآیند، کاربیدهای ورقهای موجود در ساختار پرلیتی به تدریج به ذرات کروی تبدیل میشوند که این تغییر مورفولوژی موجب کاهش سختی و افزایش شکلپذیری فولاد میگردد.
ریزساختار نهایی این فرآیند شامل کاربیدهای کروی توزیعشده در زمینه فریتی است که بهترین شرایط را برای ماشینکاری، فرمدهی و دستیابی به پاسخ یکنواخت در سختکاری بعدی فراهم میکند.